The Karabots Foundation

Από λούστρος, κορυφαίος πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας

Του Θεόδωρου Καλμούκου Ειδικά για τον Εθνικό Κήρυκα

assets/lykaion/page/karabots_foundation_01.jpg

ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο επιφανής ομογενής επιχειρηματίας Νικόλαος Κάραμποτς (Καραμπότσιος) έκανε μεγάλη δωρεά στο Μουσείο της Φιλαδέλφειας το ομοίωμα ενός έφιππου οπλίτη, ο οποίος αντικρούει τα επιθετικά βέλη. Το έργο είναι αξίας εφτά εκατομμυρίων διακοσίων χιλιάδων δολαρίων όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο δωρητής σε συνέντευξή του στον «Εθνικό Κήρυκα», ενώ φιλοτεχνήθηκε το 1507 για τον Γερμανό Δούκα και υποστηρικτή του Μαξιμιλιανού της Αυστρίας Ulrich από το Wurttemberg. Ο δρόμος της ζωής του κ. Νικόλαου Κάραμποτς ή Καραμπότσιου έχει τη δική του ιστορία, η οποία ξεκινά από βαφέας υποδημάτων ή λούστρος όπως είναι ευρύτερα γνωστό το επάγγελμα και φτάνει σήμερα σ’ έναν εκ των επιφανέστερων επιχειρηματιών των Ηνωμένων Πολιτειών και του κόσμου, ο οποίος πηγαινοέρχεται στην Ελλάδα, την πατρίδα των γονιών του αλλά και τη «δική μου» όπως λέγει, με το ιδιωτικό του αεροσκάφος. Εχει στην κυριότητά του σαράντα εταιρείες, ενώ πριν από ενάμισι χρόνο χτύπησε το μαγικό καμπανάκι εισδοχής της εταιρείας του [AMRET] στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

assets/lykaion/page/karabots_foundation_02.jpg

Γεννήθηκε στη Νέα Ιερσέη, αλλά μεγάλωσε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Οι γονείς μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω στο 1914. Η μητέρα του καταγόταν από την Αβρυτή της Σπάρτης κι ο πατέρας του από το Μαλανδρένι λίγο έξω από το Αργος. Μίλησε με συγκίνηση για τους γονείς του, λέγοντας, πως «ο πατέρας μου είχε εστιατόρια, αλλά τα έχασε όλα τότε με την οικονομική δυσπραγία του 1929 και πήγε σερβιτόρος στο ξενοδοχείο ‘Σέιντ Ριτζ’ στους 57 δρόμους στη Νέα Υόρκη και η μητέρα μου εργαζόταν ως μοδίστρα». Ηταν της ζωής γραφτό ο γιος του Γιώργου Καραμπότσιος, ο οποίος πάλευε ατέλειωτες ώρες ορθός σερβίροντας για να εξοικονομήσει το ψωμί της οικογένειάς του, να δώσει συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα» και να πει «ο πατέρας μου έφερνε τον ‘Κήρυκα’ κάθε μέρα στο σπίτι μας». Ο κ. Καραμπότσιος ομιλεί απταίστως την ελληνική γλώσσα, ενώ στην ερώτηση πώς την έμαθε τόσο τέλεια, απάντησε χαμογελώντας: «Με τραβούσε η μητέρα μου από το αυτί και μου μιλούσε ελληνικά στο σπίτι, δεν τολμούσα να μιλήσω αγγλικά» και συμπλήρωσε «αργότερα πήγα βέβαια και τέσσερα χρόνια στο Ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτήριο της κοινότητας της Ζωοδόχου Πηγής του Μπρονξ». Στην ερώτηση πώς εξελίχθηκε η ζωή του και αν πήγε στο Κολέγιο, η απάντησή του ήταν κυριολεκτικά έκπληξη: «όχι», είπε, «από εννέα χρονών εργαζόμουν στη Νέα Υόρκη, έβαφα παπούτσια εκεί στους 14 Δρόμους κοντά στο Γιούνιον Σκουέαρ, διότι είμασταν πολλοί φτωχοί έπειτα από την οικονομική ύφεση. Επίσης, ο αδελφός και οι δύο αδελφές μου δουλεύαμε και φέρναμε λεφτά στο σπίτι». Ονειρό του ήταν να κάνει μία μέρα δική του επιχείρηση. «Εργάσθηκα σε πολλά μέρη κι έμαθα τη λιθογραφία, έγινα πωλητής σε λιθογραφικά καταστήματα. Είχα γνωρίσει έναν Εβραίο από την Αυστρία, ο οποίος αγαπούσε τους Ελληνες και την ελληνική Ιστορία και μου έδωσε την ευκαιρία να γίνω και μάνατζερ στην εταιρεία. Ετσι ξεκίνησα, μεγάλωσε αυτή η εταιρεία, κι εγώ μαζί της. Φέραμε το φιλμ φούτζι στην Αμερική, έκανα δική μου εταιρεία το 1960 και η μία εργασία έφερε την άλλη». Σήμερα έχει μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες, με έμφαση στις εκδόσεις περιοδικών για παιδιά και όχι μόνο, με εργοστάσια σε πολλές πολιτείες της Αμερικής όπως στην Πενσιλβάνια, την Ινδιάνα, το Ιλινόις, το Κολοράντο, τη Φλόριδα και απασχολεί πάνω από 3.000 υπαλλήλους.

assets/lykaion/page/karabots_foundation_03.jpg

Εξήγησε πως «η εταιρεία μας στο Χρηματιστήριο είναι η δεύτερη στον κόσμο που διαχειρίζεται τις συνδρομές εντύπων» και συμπλήρωσε «όπως εσείς στον ‘Εθνικό Κήρυκα’ έχετε τις συνδρομές, εμείς διαχειριζόμαστε τις συνδρομές για πολλές εταιρείες». Στην ερώτηση πώς αισθάνεται που από ένα φτωχόπαιδο βαφέας υποδημάτων έφθασε στο σημερινό επίπεδο, είπε: «Αλίμονο σ’ αυτούς που ξεχνούν την καταγωγή τους, δεν έχω εκτίμηση για τους ψηλομύτηδες. Η καρδιά μου χτυπά για τα μικρά παιδιά που είναι δέσμια στη φτώχεια της πολιτείας και δεν ξέρουν ότι υπάρχει κάτι καλύτερο έξω στον κόσμο». Συμπλήρωσε δε, πως «αυτός είναι κι ο λόγος που κάνουμε αυτά που κάνουμε σήμερα και δίνουμε χρήματα σε διαφορετικά μέρη για να βοηθηθούν αυτά τα παιδιά της πολιτείας να ξεφύγουν από τον κύκλο της μιζέριας, να δουν πιο έξω».

assets/lykaion/page/karabots_foundation_04.jpg

Στην ερώτηση γιατί δώρισε αυτό τον έφιππο οπλίτη προχτές στο μουσείο, εξήγησε πως «αυτό ήταν το δεύτερο έργο που αγοράσαμε. Το πρώτο ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής τον οποίον είχε ζωγραφίσει ένα παιδί από εδώ τη Φιλαδέλφεια, το οποίο πήγε στο δημόσιο σχολείο, δεν είχε σπουδάσει πολύ, αλλά έγινε διάσημος ζωγράφος γύρω στα 1850, δώσαμε εφτά εκατομμύρια δολάρια και αγοράσαμε αυτόν τον πίνακα». Και συνέχισε: «Αυτό που αγοράσαμε προχτές για εφτά εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες επίσης το αγοράσαμε διότι το μουσείο αυτό έχει προγράμματα για παιδιά που τα διδάσκουν να ξεφεύγουν από τη μιζέρια της πόλης και το μήνυμα είναι πως όταν έχεις θέληση στην Αμερική μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις».

assets/lykaion/page/karabots_foundation_05.jpg

«Το έργο αυτό -είπε- είναι ένα από τα πέντε που υπάρχουν σ’ όλο τον κόσμο και τα παιδιά που μαθητεύουν στο Μουσείο, βλέποντάς το εμπνέονται, ξεχνούν τη ζωή της πόλης με τα όπλα, τις διαμάχες και τις συμμορίες κι επιστρέφουν για να ασχοληθούν πιο πολύ με τις τέχνες», ενώ στην ερώτηση αν νομίζει ότι αξίζει, είπε «εάν πίστευα ότι δεν άξιζε δεν θα το αγόραζα, εάν σώσω έστω και δύο ζωές, ναι, αξίζει τον κόπο». Θυμήθηκε πως «εκεί που μεγάλωσα (στο Μπρόνξ) ήταν όλο συμμορίες κι ήμουν ο μόνος Ελληνας, αλλά δεν είχα κανένα πρόβλημα, με αγαπούσαν». Τον περασμένο Ιούλιο, ο κ. Καραμπότσιος έκανε δωρεά δέκα πέντε εκατομμυρίων δολαρίων στο Νοσοκομείο Παίδων της Φιλαδέλφειας. Εξήγησε πως «ήθελε το Νοσοκομείο αυτό να χτίσει ένα Νοσοκομείο στην πόλη Morristown της Πενσιλβάνιας που είναι μία φτωχή πόλη και τα παιδιά δεν έχουν την ευκαιρία μιας σωστής ιατρικής περίθαλψης, αλλά οι πολιτικοί εκτροχίασαν αυτή τη σκέψη και τελικά δεν έγινε το κτίριο εκεί και τώρα το νοσοκομείο προσπαθεί να με πείσει να επενδύσουμε τα χρήματα στη δυτική Φιλαδέλφεια που είναι άλλη μία περιοχή με πολλές μειονότητες, αλλά βρισκόμαστε ακόμα σε συνομιλίες». Ο κ. Καραμπότσιος έχει δωρίσει άλλα εφτά εκατομμύρια δολάρια στο νοσοκομείο της πόλης του, το «Fort Washington» της Πενσιλβάνιας. Την Ελλάδα την επισκέπτεται πολύ συχνά. «Μόλις επιστρέψαμε από εκεί, πήγαμε με το γιοτ ενός φίλου μου στο Ιόνιο», τόνισε. Στην ερώτηση τι θυμάται περισσότερο από τους γονείς του, είπε ότι «μου τραβούσε το αυτί η μητέρα μου να μιλώ Ελληνικά. Οταν γέρασε την έφερα εδώ, είχαμε ένα αγρόκτημα, της έχτισα ένα σπίτι κι όταν την επισκεπτόμουν την ρωτούσα στα Ελληνικά ‘μητέρα πώς είσαι σήμερα’, κι εκείνη μου απαντούσε στα Αγγλικά, οπότε της τράβηξα εγώ τώρα λίγο το αυτί της και της είπα ‘βρε μάνα θυμάσαι που μου τραβούσες το αυτί μου;’, κι από τότε μέχρι που πέθανε μου απαντούσε στα Ελληνικά». Δεν αναμειγνύεται πολύ στη ζωή της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, διότι όπως είπε, «εργάζομαι εφτά μέρες την εβδομάδα και δεν έχω χρόνο, αλλά η μητέρα μου ήταν τόσο θρησκευόμενη και πιστή γυναίκα που μπορώ να πω ότι έχει μείνει ακόμα μέσα μου λίγη πίστη», ενώ στην ερώτηση τι είναι ο Ελληνισμός για εκείνον, απάντησε πως «είναι το σπίτι μου». Ο κ. Καραμπότσιος έχει συνάφεια με το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνιας και το Αρχαιολογικό του Τμήμα του κι όπως είπε, «κάνουμε ανασκαφές στο Ορος Δικαίων στην Πελοπόννησο, εκεί που ήταν ο ναός του Δία και κάθε χρόνο δίνουμε χρήματα σ’ αυτό το έργο και τώρα θέλουν να κατασκευάσουν ένα αρχαιολογικό πάρκο. Εχουν ανακαλύψει ότι η ιστορία της Ελλάδος πηγαίνει πίσω πέντε χιλιάδες προ Χριστού, κι όχι μόνο τρεις. Τώρα λέμε να χτίσουμε κι ένα μουσείο στη Μεγαλόπολη». Λατρεύει την σύζυγό του Αθηνά με την οποία είναι νυμφευμένος 54 χρόνια, τις τρεις κόρες του και τα δέκα του εγγόνια. Η γνωριμία τους έγινε μέσω των πατεράδων τους. «Ο πατέρας μου συνάντησε τον πατέρα της, κι εγώ τους είδα σ’ ένα χορό και μιλούσαν στη γωνία. Ηλθε ο πατέρας μου και μου είπε ‘Νίκο, έχεις τώρα υποχρέωση να νυμφευθείς αυτήν την κοπέλα που βλέπεις εκεί’. Κοίταξα, ήταν μία ωραία κοπέλα, και του είπα ‘είναι ωραία κοπέλα πατέρα και αφού έδωσες το λόγο σου έχω υποχρέωση να την νυμφευθώ’ και τον ρώτησα πόση προίκα θα του δώσει; Κι ο πατέρας μου είπε 15 αρνιά». Και συμπλήρωσε: «αλλά ποτέ δεν τα έδωσε ο πεθερός μου τα αρνιά, βλέπετε το πρώτο μου μάθημα στις επιχειρήσεις ήταν που ποτέ δεν πήρα αυτά τα 15 αρνιά. Αλλά -τόνισε- πήρα τον θησαυρό της οικογένειας, την Αθηνά». «Η οικογένεια είναι το παν στη ζωή, όταν βλέπω τα κορίτσια μου τρελαίνομαι», είπε. Μιλώντας για την Οικονομία είπε, πως «δεν νομίζω ότι έχουμε βγει ακόμα από την κρίση αν και οι οικονομολόγοι αρέσκονται να λένε ότι έχουμε βγει, πιστεύω ότι θα χρειαστούμε ακόμα δύο με τρία χρόνια». Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι ότι «δεν προσπαθούμε να συνδεθούμε με διαφορετικές θρησκείες, πίστεις και λαούς ανά τον κόσμο. Ταξιδεύω παντού στον κόσμο και δεν έχω πρόβλημα με κανέναν, αλλά βλέπω ότι υπάρχει μεγάλος αντιαμερικανισμός παντού, ακόμα και στην Ελλάδα». Και συμπλήρωσε, πως «κι όταν βρέχει ακόμα λένε η CIA έφερε τη βροχή, αλλά είναι πολύ χειρότερα σε άλλες χώρες».